 |
| ¸êèåóç Max Beckmann  ÁíáäñïìéêÞ Ýêèåóç, åíüò áðü ôïõò óçìáíôéêüôåñïõò Ãåñìáíïýò æùãñÜöïõò ôïõ 20ïõ áéþíá, ðáñïõóéÜæåé ôï ÊÝíôñï Pompidou, ìÝ÷ñé ôéò 6 Éáíïõáñßïõ 2003. ÐáñïõóéÜæïíôáé, ðåñßðïõ 100 ðßíáêåò, åîÞíôá äïõëåéÝò óå ÷áñôß êáé áñêåôÜ ãëõðôÜ. Ìéá Ýêèåóç óå óõíåñãáóßá ìå ôï Tate Modern ôïõ Ëïíäßíïõ êáé ôï Museum of Modern Art ôçò ÍÝáò Õüñêçò.
Ï Max Beckmann, ðáñüôé ìåëÝôçóå ôïõò êëáóéêïýò æùãñÜöïõò, äåí åðçñåÜóôçêå áðü êÜðïéï êáëëéôå÷íéêü ñåýìá Þ áðü êÜðïéï óõãêåêñéìÝíï êáëëéôÝ÷íç. Åß÷å ôüóç åóùôåñéêÞ åíÝñãåéá, ðïõ ôïõ Þôáí áíáãêáßï íá åêöñáóôåß ìå ôï äéêü ôïõ, ìïíáäéêü ôñüðï. ¹äç, áðü ôá ìÝóá ôïõ 1920, èåùñÞèçêå ÷áñáêôçñéóôéêüò åêðñüóùðïò ôçò «ÍÝáò Áíôéêåéìåíéêüôçôáò» (New Objectivity), ìáæß ìå ôïõò: Otto Dix êáé Geroge Grosz. Ðáñüëï, ðïõ áõôÞ ç ïìÜäá Þôáí ìéá áíôßäñáóç óôïí åîðñåóéïíéóìü, ôï ýöïò ôïõ Beckmann Þôáí áñêåôÜ åîðñåóéïíéóôéêü. Êáé üëá áõôÜ, ðñéí ôïí ðüëåìï. ÌåôÜ, Ýêöñáóå ôüóï Ýíôïíá ôçí öñßêç ôïõ ðïëÝìïõ, ìÝóá áðü ôá Ýñãá ôïõ, ðïõ èåùñÞèçêå Ýíáò ðïëý óêëçñüò êáëëéôÝ÷íçò, êáèþò ôá Ýñãá ôïõ Ýãéíáí ðïëý óêëçñÜ êáé âßáéá, ÷ùñßò êáìßá áöáßñåóç êáé ÷ùñßò ëõñéóìü. Ï Max Beckmann, ßóùò, åßíáé ï ìïíáäéêüò ðïõ æùãñÜöéóå, ôüóåò ðïëëÝò öïñÝò, ôï äéêü ôïõ ðïñôñÝôï. Óôá ðåñéóóüôåñá Ýñãá ôïõ, áíáöåñüôáí óå èÝìáôá ôïõ êüóìïõ ôçò äéáóêÝäáóçò áëëÜ êáé óå óõìâïëéêïýò ÷áñáêôÞñåò ôùí áñ÷áßùí ìýèùí. ÐÝñá áðü ôç æùãñáöéêÞ, áó÷ïëÞèçêå êáé ìå ôç ÷áñáêôéêÞ îõëïãñáößá êáé êõñßùò, ìå ôçí îçñÞ ÷Üñáîç êáé ôç ëéèïãñáößá. ÐÝèáíå óôç ÍÝá Õüñêç, üðïõ ôïí åß÷áí êáëÝóåé íá äéäÜîåé óôéò Ó÷ïëÝò Êáëþí Ôå÷íþí ôïõ Óåí Ëéïýéò êáé êáôüðéí, ôçò ÍÝáò Õüñêçò. Ëßãï ðñéí áðü ôïí èÜíáôü ôïõ, ç ðáôñßäá ôïõ, ôïõ áöéÝñùóå ôï ãåñìáíéêü ðåñßðôåñï, óôçí 25ç MðéåííÜëå ôçò Âåíåôßáò (1950). Äåßôå åðßóçò: - Ôçí éóôïóåëßäá ôïõ Pompidou |
